Karneval in Köln
Keulen, Leven

Een ode aan het Kölsche Karneval

Na Oud & Nieuw was je kort verwoest. Je had je glans verloren, je lach was weg. Verdriet overheerste je altijd vrolijke gelaat, je mooie gloed. De Silvesternacht was waar nog over gesproken werd. Een zwarte schaduw. Tot anderhalve week geleden.

Een beetje bang waren we. Bang dat de zwarte schaduw als donkere wolken over de meest levendige dagen van het jaar zouden trekken. Dat het altijd gekleurde gekleurde feest in zwart-wit voorbij zou gaan. Want je was in stukken gebroken, bang voor wat er misschien komen zou. Met zoveel mensen op de been. De catastrofe niet te overzien.

Ondanks alles herpakte jij je. Jij en je gekke volk. Een pruik, een beetje schmink en een gekleurd pak. Drie ingrediënten waar je zoveel waarde aan hecht. En Kölsch natuurlijk. Geen bier, nee, Kölsch. Hordes verklede mensen die jou weer een beetje kleur gaven. De kleur die je na de inmiddels beruchte Silvesternacht een beetje verloren had.

Karneval. Of carnaval, hoe je wilt. Het betekent immens veel voor je. De Jecken (= gekken op z’n Kölsch) die jaar in jaar uit de boel op stelten zetten. Een miljoen zelfs. En tel daar nog een miljoen mensen bij op. Ongeregeld zooitje zou je denken. Maar het feestgedruis vindt z’n weg door je smalle en minder smalle straten. Naar de kroeg. Of naar huis, omdat het promillegehalte al een hoogtepunt bereikt heeft.

En dan Rosenmontag. Bijna gooiden donkere wolken roet in het eten. Niet de spreekwoordelijke, maar de meteorologische. Düsseldorf annuleerde de optocht om 8 uur ’s ochtends en twee uur later kwam het nog steeds met bakken uit de lucht. Maar om 10.11, toen de blazers traditioneel het begin van de optocht inluidden, trokken de wolken weg. Tien minuten later scheen de zon en gingen de poncho’s uit. Kölle alaaf.

Iedereen zag hoe jij uit je as rees, je afstofte, een rood-wit pakkie aantrok en deed of er tijdens Oud & Nieuw niets gebeurd was. De Kölner Jecken die, zoals ieder jaar, om Kamelle, Strüssje en Bützjer (snoep, bloemen en kussen) schreeuwden. Geen paarden en vlaggen dit jaar, maar genoeg muziek om keihard mee te zingen. En hoe kon je ook anders dan te zeggen dat de optocht door zou gaan? Zoals een Kölner Jeck zo mooi op WDR zei:

Ohne Karneval geht in Köln gar nichts mehr! 

Dit hoef ik niet te vertalen. Zonder Karneval geen Köln, en andersom. Heel. Veel. Liefde. Je hebt je herpakt. En hoe.

Karneval in Köln

Et jitt kei Wood, dat sage künnt,
Wat ich föhl, wann ich an Kölle denk
Wann ich an ming Heimat denk!

Geen woord kan beschrijven 
Wat ik voel als ik aan Keulen denk
Als ik aan m’n thuis denk 

PS. Volgend jaar vind je hier natuurlijk meer informatie over Carnaval in Keulen. Maar dan wel vóór carnaval. Nu is het een beetje mosterd na de maaltijd, natuurlijk.

PPS. De Nederlandse vertaling van Et jitt kei Wood klinkt echt heel erg sneu. Meh. Kijk maar op YouTube, is echt wel tof. Huiswerk voor volgend jaar.

Previous Post Next Post

2 Reacties

  • Reply Warmerdamlotte@gmail.com 16 februari 2016 at 17:25

    Je maakt er gelijk wel goed werk van.

    • Reply Kelly 16 februari 2016 at 19:49

      Tuurlijk! Ik houd niet van half werk 😉

    Reageer