Een kiwi-verleden
Personal

Een kiwi-verleden

Nieuw-Zeeland is zo’n bestemming waar eigenlijk bijna iedereen wel naartoe wil. Ik bedoel, wie wil er nou niet naar het land van de hobbits, de kiwi’s en de oneindig mooie landschappen? Het land waar je eerder ’n schaap treft dan een mens. Een land waar je, vergeleken met Nordrhein-Westfalen, nog een beetje van de sterrenhemel ziet. Voor mij is het meer dan een gaaf vakantieland.

Mijn opa, mijn allerliefste opa. Eind jaren ’50 verhuisde hij naar Nieuw-Zeeland, om nooit meer terug te keren. Met z’n in het begin gebrekkige Engels zocht hij z’n geluk als slager aan de andere kant van de wereld. Dat gebrekkige Engels was niet zo’n probleem, wel heeft hij met z’n Denglish menig kiwi smakelijk laten lachen. Tijdens een bezoek aan een schapenboerderij wilde hij weten hoe die lammetjes daar nou kwamen. Do you fok your own sheepbracht hij uit. Ik weet zeker dat hij met die woorden, als gekke Nederlander, menig schapenboerhart heeft gewonnen.

Mijn opa, vlak na landing in Nederland. De eerste keer 'op bezoek'.

Mijn opa, vlak na landing in Nederland. De eerste keer ‘op bezoek’. Leuk detail: z’n jasje. Die verkeerd geknoopt is.

In de jaren ’90 verhuisde hij weer naar Nederland. Zijn kinderen waren inmiddels volwassen en bleven in Nieuw-Zeeland. Er werd veel heen-en-weer getelefoneerd en zo eens in de zoveel jaren stapte mijn opa in het vliegtuig om zijn kinderen en kleinkinderen te bezoeken. Of zij kwamen hierheen. Het ophalen van opa op Schiphol werd vaste prik, het brunchen in Van Breukelen een traditie.

Opa is er inmiddels niet meer, maar zijn verhalen over Nieuw-Zeeland blijven. De indruk die hij met deze verhalen achterliet was en blijft groot. Hij leerde mij niet alleen de taal, maar vertelde ook over de pracht van het land aan de andere kant van de wereld. Over zijn eigen slagerij, zijn honden (ze heetten allemaal Scruffy) en over z’n skydive, die hij op z’n zestigste nog even snel deed. Achttienduizend kilometer en nog een beetje. Als je hier een gat zou boren, dan zou je in Nieuw-Zeeland belanden. En oh, wat had ik dat gat graag geboord. Hij gaf een kiwi-verleden door aan een volgende generatie en daarmee ook een bonusfamilie.

Ik mis zijn verhalen, de ellenlange telefoongesprekken die ik met hem kon voeren. Over studeren, het stoppen met studeren. Maar ook over het natuurgeweld in Groningen, want daar hield hij zo van. Geen wonder dat hij ooit naar Nieuw-Zeeland verhuisde. Zijn onverwachte maar oh zo prachtige e-mails, vol met tips en adviezen. E-mails van iemand met een berg levenservaring. Het is acht jaar geleden dat hij er ineens niet meer was, maar ik mis hem nog steeds.

Nieuw-Zeeland is niet alleen een toffe bestemming. Het is een laatste puzzelstuk, het hoofdstuk aller hoofdstukken. Een trip down memory lane met mooie landschappen als kerst op de taart.

Opa met kleine Kelly (monobrauw-alert).

Opa met kleine Kelly (monobrauw-alert).

Als je ouder wordt is het gemakkelijker om positief te zijn.
Het hindert niet zoveel wat andere mensen van je denken.
J
e mag ook weleens verkeerd zitten.

Om je vraag te beantwoorden mijn kind:
Nee, ik vind het niet erg om oud te worden.
Het maakt me vrij en een beter mens.

Ik heb niet het eeuwige leven maar zolang ik hier ben verknoei ik geen tijd aan wat had kunnen zijn,
noch ga ik tijd geven aan wat misschien nog komen gaat.

Ik wens jullie allemaal een dag toe vol met wonder.
Leef wel en lach vaak.
Hou veel van, en probeer een mensch te zijn.


Dit stuk schreef ik voor we naar Nieuw-Zeeland vertrokken en maakte ik na onze trip af. Inmiddels ben ik tal van verhalen rijker, heb ik eindelijk mijn familie weer kunnen knuffelen en ben ik op de plekken geweest waar mijn opa vroeger ook kwam. En dat alles heb ik mogen doen met de allerliefste <3. De verhalen over Nieuw-Zeeland volgen uiteraard!

 

Previous Post

You Might Also Like

9 Reacties

  • Reply Marloes 7 april 2016 at 19:28

    Bijzonder, Kelly. Begrijp ik dan goed dat een van jouw ouders in NZ is geboren/opgegroeid? Jij bent in NL geboren en getogen toch?

    • Reply Kelly 7 april 2016 at 19:31

      Niet helemaal, het is eigenlijk mijn stiefopa. Maar ik ken niet anders. Wij zijn allemaal nuchtere Hollanders 😉

      • Reply Marloes 7 april 2016 at 20:17

        Ah op die manier. Wat mooi dat jullie zo’n band hadden.

  • Reply Yvonne 7 april 2016 at 19:45

    Wat een bijzondere opa en leuk dat je zijn verhalen zo goed kent. Helaas heb ik geen opa’s gekend en dus ook geen verhalen, maar dit soort familiegeschiedenissen van vroeger vind ik echt bijzonder. Leuk verhaal!

    • Reply Kelly 7 april 2016 at 19:48

      Hoi Yvonne, wat een lieve reactie, dank je wel! Verdrietig dat je jouw opa’s niet hebt gekend. Misschien heb je andere familieleden die de verhalen doorgeven? Ik ben in Nieuw-Zeeland ook nóg meer te weten gekomen over m’n opa, van een totaal andere kant. Ook al zijn ze niet door hemzelf verteld, het maakt ze niet minder bijzonder vind ik 🙂

  • Reply Fem 7 april 2016 at 20:07

    Wat een mooi verhaal Kelly! Leuk als een reis naar Nieuw-Zeeland (dat op zichzelf al zo mooi is…) zo een extra laagje aan betekenis krijgt! Ben benieuwd naar je verhalen!

    • Reply Kelly 7 april 2016 at 20:08

      Dank je Fem! Dat is inderdaad bijzonder, en zo fijn dat ik het heb kunnen doen!

  • Reply Danielle 7 april 2016 at 22:19

    Wat een mooi verhaal en wat een toffe opa had je. Ik weet zeker dat hij heel trots op je is. X

    • Reply Kelly 8 april 2016 at 07:03

      Wat een lieve reactie Danielle, dank je wel ☺️

    Reageer